Ik sprint. Halverwege een zin ren ik met kloppend hart door de keuken en ontwijk het aanrecht op het eiland. Ik vlucht niet voor een brand. Geen enkele pan kookt over. Ik race om de magnetron stil te leggen.
Het duurt ongeveer een seconde. Dat is alles wat nodig is om de deur te openen voordat de teller op nul staat. Om de schelle, raspende piep te voorkomen die aangeeft dat mijn popcorn klaar is. Waarom doe ik dit? Omdat dat geluid een aanval is. Het veroorzaakt een geconditioneerde reflex die zo sterk is dat het biologisch aanvoelt. Ik haat het. En ik vermoed dat jij dat ook doet.
Maar hier is de twist: de hardware hoeft niet te veranderen. Wij kunnen dit oplossen. Op dit moment. Met een paar regels code.
De kosten van stilte (of beter gezegd: lawaai)
Joel Corelitz en Colin Corelitz komen binnen. Ze zijn van Starling, een tweemansstartup. Deze jongens zijn geluidsontwerpers met serieuze achtergronden. Ze hebben voor Sony, Microsoft, Netflix, Sega en zelfs Ford gewerkt aan sonische strategieën. Ze weten wat geluid doet met een persoon.
Corelitz haatte zijn eigen magnetronpieptoon. Dus besloot hij het te breken. Of beter gezegd, om het te herschrijven.
De boosdoener is niet de nieuwe technologie. Het is eeuwenoude, goedkope technologie. De piëzo-elektrische zoemer.
Dit kleine, passieve apparaat is sinds de jaren zeventig de standaard. Japanse fabrikanten dumpten ze op de markt. Ze kosten centen. Een membraan trilt wanneer het wordt opgeladen. Basis. Efficiënt. Maar saai. Vreselijk saai.
Fabrikanten zijn er dol op. Waarom? Marges. De concurrentie op het gebied van witgoed is hevig. Een echte speaker toevoegen? Dat kost geld. Het voegt bulk toe. Het compliceert de supply chain. Een piëzozoemer is de weg van de minste weerstand. Dus decennia lang heeft elke magnetron op de planeet hetzelfde hoge gejank uitgezonden.
Een geneesmiddel coderen
Corelitz en Coogan stelden een simpele vraag: kunnen we dit beter laten klinken zonder de hardware te veranderen?
Ja.
“Elke microcontroller die C++ accepteert”, legt Corelitz uit, “kan verschillende programmeringen gebruiken en verschillende geluiden produceren.”
Er zit al een chip in uw magnetron. Er is al een piëzo-zoemer. Het knelpunt is de code, niet het silicium.
Op een laptop gebruikt Corelitz software genaamd Microwave Sound Bench. Hij demonstreert eerst de oude pieptoon. Degene die je kent. Degene die je cortisol doet stijgen. Vervolgens verandert hij de code.
Opeens is het geluid verdwenen. Vervangen door trillers. Frequentiezwaaien die klinken als een Looney Tunes-daling. Arpeggio’s. Reeksen die aanvoelen als level-up-meldingen uit een oud Nintendo-spel. Niets ervan klinkt als een magnetron.
Het is duizend keer beter.
Hij voert deze tests uit op een Arduino UNO R4 Minima. Een broodplank. Drie verschillende piëzozoemers. Het is een lachwekkend minimale opzet. Toch zijn de resultaten diepgaand.
Corelitz vervalst zelfs het volume. Piëzo’s hebben resonantiefrequenties. Door er doorheen te vegen creëert hij dynamische verschuivingen. Het geluid wordt luider, zachter. Het voelt levend. Maar het is allemaal illusie. De hardware-uitvoer is vlak. De code doet het zware werk.
De oplossing van $ 50
Hoe zit het met klikken op knoppen? Die repetitieve, harde piepjes als je door menu’s bladert? Starling heeft dat ook opgelost. Ze hebben de zachte, premium klik van een smartphonetoetsenbord nagebootst.
“Ik wilde gewoon zien hoe een pieptoon van 4000 Hz gedurende 1 milliseconde zou klinken”, zegt Corelitz. “Het klonk eigenlijk best goed. Het zou een magnetron oneindig veel bevredigender maken.”
De reactie op sociale media was onmiddellijk. En vertellen.
“Mensen bleven maar zeggen: ‘Oh mijn God, ik zou $ 50 meer betalen voor een beter geluid'”, zegt Coogan.
Hier is vraag naar. Mensen willen de dopamine-hit van goede audiosignalen. Ze willen geen auditief misbruik van een zoemer.
Waarom merken nog steeds slechte technologie gebruiken
Richard Hughes kent de sector door en door. Hij was 15 jaar lang de belangrijkste UX-ontwerper van Whirlpool. Nu leidt hij digitale ervaringen voor Volvo.
Hij bevestigt wat Starling heeft gevonden. Het probleem is niet alleen de kosten. Het is deskundigheid.
“Veel bedrijven hebben geen interne audio-expertise”, zegt Hughes. Ze richten zich op technisch geluid. Trillingen. Duurzaamheid. Maar geluidsontwerp? Dat is een bijzaak.
Hughes experimenteerde ook met piëzo’s bij Whirlpool. Hij hielp bij de lancering van een KitchenAid Pro Line-broodrooster met een ‘stewardess’-geluid. Zachter. Ronder. Mensen vonden het geweldig. Jaren later verwezen ze ernaar.
Maar magnetrons? De specificaties worden van product tot product overgedragen. Esthetische updates verbergen dezelfde oude technische binnenkant. De gedragsspecificatie blijft ongewijzigd. Vandaar het doordringende, identieke geluid tussen merken.
Laaghangend fruit
Komt er verandering?
Ja. Hughes gelooft dat we op een omslagpunt staan. Bedrijven richten zich nu op producten met een hogere marge. Maar de strategie druppelt naar beneden.
Hughle leidde een gedegen strategie-initiatief bij Whirlpool voordat hij vertrok. Hij gaf opdracht tot een beoordeling van de “kleinste gemene deler” op piëzo-niveau.
Het is laaghangend fruit. Letterlijk.
“Delighters spelen een sleutelrol bij de inkoop”, merkt Hughes op. De kleine details die een product een magisch gevoel geven. De codewijziging die nodig is om een gil te vervangen door een bel kost niets. Het bespaart miljoenen aan hardware-upgrades.
Het enige dat nodig is, is toestemming om een bestand te wijzigen.
Mijn magnetron is nog steeds een beest. Ik sprint er nog steeds voor. Maar nu weet ik dat de oplossing daar sluimerend in het circuit zit. Wachten tot een fabrikant dapper genoeg is om een eenvoudig C++-script uit te voeren.
Tot die tijd ren ik. Ik open de deur. Ik sloeg de piep.
