Ik denk niet dat het eerlijk is. Het voelt roofzuchtig. Prijsdiscriminatie is echter niets meer dan het feit dat exact hetzelfde product tegen verschillende prijzen aan verschillende mensen wordt verkocht, zelfs als de kosten van de verkoper voor de verkochte goederen dezelfde zijn.
De logica gaat niet over het haten van iemand. Het draait allemaal om segmentatie. Verkopers houden rekening met persoonlijke kenmerken zoals inkomen, leeftijd en woonplaats. Ze kijken naar waar je woont. Als u zich in een veelgevraagde postcode bevindt, moet u mogelijk een extra vergoeding betalen. Als je student bent, betaal je mogelijk minder. Het doel is om waarde te verkrijgen van iedereen die bereid is te betalen, in plaats van vast te houden aan één betaling.
Er zijn echter strikte regels. Om dit te laten gebeuren, moet arbitrage onmogelijk zijn. Andere kopers kunnen geen producten tegen een lagere prijs kopen en deze tegen een hogere prijs verkopen. Als dit gebeurt, crasht het systeem. Je kunt niet voorkomen dat iemand bulkaanbiedingen koopt en deze op eBay aanbiedt. Als zodanig is dit het duidelijkst zichtbaar bij digitale producten, diensten en bederfelijke waren. U kunt een hotelkamer waarin u al heeft verbleven niet doorverkopen. Ook kunnen digitale licenties na activering niet worden doorverkocht.
De juridische grens tussen strategie en predatie
Wetten tegen prijsdiscriminatie stellen doorgaans specifieke grenzen. Het weerhoudt bedrijven er niet van om verschillende prijzen aan verschillende mensen in rekening te brengen. Dit is legaal. Het probeert te voorkomen dat één verkoper op een bepaalde markt lagere prijzen gebruikt om concurrenten uit de markt te verdrijven.
Stel je voor dat er een grote keten naar de stad komt. Ze verkopen lokaal onder de kostprijs. Op andere markten waar geen concurrentie is, rekenen ze hogere prijzen. Ze gebruiken hun winsten elders om hun verliezen op hun doelmarkt te ondersteunen. Dit is het soort roofzuchtig gedrag dat de wet wil voorkomen. Dit heeft niets te maken met eerlijkheid voor de consument. Dit is bedoeld om de concurrentie op de markt in stand te houden, zodat het monopolie niet standaard wint.
Het Duitse model: verkoop met verlies om de wereld te winnen
Vóór de Eerste Wereldoorlog hanteerde de Duitse industrie een andere aanpak. Ze oefenden zogenaamde strategische dumping uit. De binnenlandse prijzen blijven hoog omdat ze worden beschermd door hoge tarieven. Hierdoor zijn de binnenlandse winsten gezond gebleven. Vervolgens verkopen ze het met verlies in het buitenland.
Waarom verkopen met verlies? Om controle te krijgen over buitenlandse markten. Ze zijn bereid om geld te laten leeglopen in internationale wateren om hun superioriteit te laten gelden. Naarmate ze hun marktaandeel vergroten, verandert hun invloed. Wij verkopen niet alleen widgets. Dit gaat over geopolitieke en economische strategie. Dit is een langetermijnspel waarbij marktcontrole prioriteit krijgt boven kortetermijnwinsten.
Is dit echt schadelijk voor de consument?
De vraag of prijsdiscriminatie consumenten schaadt, is nog steeds controversieel. Er is geen simpel ‘ja’ of ‘nee’.
Aan de ene kant voelt het alsof het een tol eist van wie je bent of waar je bent. Het kan zijn dat je voor dezelfde dienst meer moet betalen omdat je IP-adres anders is of je het ticket op een andere dag hebt gekocht. Dat voelt willekeurig. Het voelde als een straf.
Aan de andere kant kan prijsdiscriminatie ook markttoegang mogelijk maken. Zonder dit kan het bedrijf een hogere gemiddelde prijs in rekening brengen. Mensen met een laag inkomen worden volledig buitengesloten. Door een goedkoper product aan te bieden aan degenen die de hogere prijs niet kunnen betalen, kunnen meer mensen het product gebruiken. Luchtvaart is een klassiek voorbeeld. Zakenreizigers betalen de volledige prijs. Vakantiegangers kunnen weken van tevoren boeken voor een fractie van de prijs. Het vliegtuig vliegt toch. beide
