Suze Orman heeft een antwoord op de chaos. Het meeste pensioenadvies voelt als een raadspel. Het ene jaar gaat alles goed, het volgende jaar zie je hoe je spaargeld verdampt in een marktcorrectie. Het is rommelig. En het is eng.
Hier is de oplossing die zij voorstelt. Houd contant geld bij. Werkelijk liquide geld. Niet gebonden aan de tickersymbolen die je obsessief op je telefoon controleert.
De markt is een wispelturige vriend
Mensen houden van hun 401(k)s. Ze houden van hun Roth IRA’s. Dit zijn geweldige voertuigen voor groei op de lange termijn. Het zijn verschrikkelijke instrumenten voor noodliquiditeit. Orman wijst op het voor de hand liggende ding dat iedereen vergeet. Markten crashen. Ze doen het vaak.
“Het is niet altijd zo dat aandelen dalen en aandelen stijgen.” Wachten. Ze zei eigenlijk iets dat hier dichter bij lag: soms gaat alles in één keer mis.
Als dat gebeurt, moet je eten. U moet uw elektriciteitsrekening betalen. Als u geen contant geld heeft, verkoopt u aandelen met verlies. Je sluit de pijn op. Het doet pijn. Veel.
Bewaar 3 tot 5 jaar
Dit is het getal dat ertoe doet. Orman wil dat je drie tot vijf jaar aan totale kosten van levensonderhoud op veilige rekeningen parkeert.
Veilig betekent wat?
– Hoogrentende spaarrekeningen.
– Geldmarktrekeningen.
– Een betaalrekening met daaronder een matras vol dollars.
Zet het niet op een cd met een boete voor vroegtijdige opname, tenzij u weet dat u het niet zult aanraken. De sleutel is toegankelijkheid. Als de aandelenmarkt een bad neemt en 36 tot 60 maanden nodig heeft om weer omhoog te klimmen, verkoop je geen enkel aandeel. Je leeft gewoon van het geld.
“Vijf jaar is veiliger.”
Dat zei ze in de show ‘Women & Money’. Het klinkt conservatief. Misschien te conservatief. Maar wanneer de cijfers op elk scherm van uw beleggingsrekening rood worden, voelt conservatisme als luxe.
Als de markt instort, heb je nog steeds een stuk geld dat niet wordt beïnvloed en toegankelijk is.
Die zin verandert alles. Je slaapt beter. Of je doet alsof.
Oogst de verliezers
U gaat dus volgend jaar met pensioen. Of misschien die daarna. Je hebt een portfolio die er op papier geweldig uitziet. Wat nu?
Orman heeft hier een truc voor. Kijk naar je bezittingen. Vind de onderpresteerders. Degenen die stil hebben gezeten. Degenen die nauwelijks gelijke tred kunnen houden met de inflatie. Verkoop ze.
Het klinkt contra-intuïtief. We willen winnaars en verliezers behouden. Niet hier. Haal het geld uit de aandelen die niet aan hun trekken komen. Stop het in die veiligheidsemmer.
Als al uw aandelen het verpletteren? Neem ook een beetje van de grote winnaars. Nip ervan. Bouw de reserve langzaam op.
Is dit echt hoe het werkt?
Deze aanpak verwijdert de angstfactor. Het vergt ook discipline. Met dat deel van uw vermogen kunt u geen trends najagen. Je laat het met rust. Je ziet hoe het centen verdient, terwijl je andere accounts honderden dollars verdienen.
Het is niet glamoureus. Het is niet sexy. Het is overleven.
Hoeveel angst ben je bereid te ruilen voor zekerheid? Misschien een beetje te veel? Misschien net genoeg om je écht te laten genieten van die gouden jaren in plaats van elke vrijdag te stressen over de slotbel?
