18 mei. Markeer het. Een asteroïde met de naam 2026 JY2 (of JH2, afhankelijk van je broncatalogus) maakt een aanval op ons. Geen aanval. Gewoon een pasje. Wel dichtbij.
Relatief gezien. Het zal binnen vier keer de afstand van de maan glijden. Dat is eng totdat je je herinnert hoe groot ‘ruimte’ eigenlijk is. Vier keer de maanafstand is nog steeds heel ver weg in menselijke termen. Maar in asteroïde termen? Het is een ontmoeting van dichtbij.
Het object heeft ongeveer de grootte van Chicago’s Cloud Gate, de grote reflecterende boon in Millennium Park. Visualiseer dat zweven in de donkere lucht. Het zal niet raken. Het zal vlak langs de aarde vliegen.
Hier gaat het over ruimte. Er vliegen voortdurend dingen voorbij. Meestal merken we het pas als iemand ons erop wijst. Deze werd gemarkeerd omdat hij zich in een voorspelbare baan bevindt en, eerlijk gezegd, omdat we deze rotsen nu obsessief volgen.
Geen impact voorspeld. Geen paniek vereist. Nog een herinnering dat het in de buurt druk is.
Wij kijken ernaar. Als je geluk hebt, moet je ook omhoog kijken. Waarschijnlijk zal dit echter niet met het blote oog zichtbaar zijn. Neem een telescoop mee als je die hebt. Anders zijn het alleen maar gegevens. Lichtpunten die over een scherm bewegen.
Verandert dit iets voor dinsdag? Nee.
Maar het zet je wel aan het denken over de zwaartekracht. Hoe het dingen op één lijn brengt. Hoe bijna-ongevallen gebeuren er elk jaar en we drinken toch onze ochtendkoffie. De asteroïde zal zijn lus maken. Wij blijven hier. De aarde blijft draaien.
Misschien zijn we het volgende week alweer vergeten. Of misschien niet. Hoe het ook zij, het landt niet. Het is gewoon op bezoek.
En dat is het enige verschil dat er op dit moment toe doet.
