Ze zeiden niet hoe ze het deden. Dat is het probleem.
Leden van het Department of Government Efficiency – DOGE – waren ingebed in het Department of Housing and Urban Development. Ze maakten gebruik van kunstmatige intelligentie. De AI hielp bij het informeren van het huisvestingsbeleid. Nu blokkeert HUD de details. Ze wijzen verzoeken van de Freedom of Information Act (FOIA) af. Een juridische non-profitorganisatie genaamd Democracy Forward heeft deze documenten ingetrokken. Of beter gezegd. Ze trokken de weigeringen in.
Vorig jaar volgde WIRED Christopher Sweet. Destijds derdejaars student. Universiteit van Chicago. Economie. Hij sloot zich aan bij het DOGE-team. Hij was niet de enige. Scott Langmack ging met hem mee. Langmack verliet een prop-tech startup genaamd Kukun. Hij heeft bagage meegenomen. En algoritmen.
Sweets taak was op papier eenvoudig. Gebruik AI. Zoek de regels van bureaus. Markeer ze voor intrekking. Annuleer de contracten. Het was een brede overheidsinspanning. Maar de implementatie voelde… vreemd.
HUD-personeel werd ingeschakeld. Er werd om feedback gevraagd. Op regels die door een machine zijn gemarkeerd. Andere medewerkers noemden het overbodig. Gewoon extra geluid.
Sweet studeerde in juni af. Zijn diploma behaald. Langmack? Hij schoof op. Uitvoerend directeur van deregulering AI. Bureau voor Management en Begroting. Onder het kantoor van de president. Volgens zijn LinkedIn tenminste.
Het papierwerk is verdwenen. Meer dan 100 documenten opgevraagd. Allemaal ingehouden. HUD noemt vreemde redenen. Eén daarvan is ‘AI-privilege’. Dat is geen juridische zaak. Een ander voorbeeld is het ‘presidentiële communicatievoorrecht’. Dat bestaat. Meestal alleen voor de president. En directe adviseurs. Niet noodzakelijkerwijs voor woningbouwvragen.
Er is geen AI-vrijstelling onder FOI
Maar de bestandsnamen vertellen een verhaal. Zelfs als de inhoud dat niet doet.
Eén document: GPT gedefinieerde Econ Analysis-aanpak. Behoorde tot Langmack. Vrijgesteld. Label: “Deliberatieve AI-invoer.”
Nog een: RegulatoryAnalysisPrompt. Ook Langmack. Het suggereert dat DOGE specifieke aanwijzingen heeft gebouwd. Om regelgevingsanalyses uit te voeren. Om de huisvestingswetten te schrobben. Verschillende andere bestanden vermelden ook “regelgevende analyse”. Heeft AI ze gecreëerd? Wie weet. Ze zijn verborgen.
Dit is angstaanjagend. Niet omdat het illegaal is. Dat is het niet. Er is geen Amerikaanse wet die zegt dat de overheid moet toegeven dat AI heeft geholpen een regel te schrijven. Of verwijder er één.
Tori Noble werkt voor de Electronic Frontier Foundation. Ze maakt zich zorgen. AI hallucineert. Het is bevooroordeeld. Het gaat mis. Als we niet weten hoe de tools worden gebruikt… hoe beoordelen we ze dan?
“Het is niet noodzakelijkerwijs zo dat mensen altijd weten hoe de tools werken”, zegt Noble. Toegang tot aanwijzingen. Dat is de enige manier. Om te zien of de input schadelijk is. Om de redeneerketen te zien.
Mark Fagan van Harvard ziet de nuance. Als AI gewoon een ander hulpmiddel in de kit is. Misschien maak je het bekend. Voor vertrouwen. Goed protocol.
Maar overweeg. Als ik Google hoe anderen met een probleem omgaan. Vermeld ik mijn Google-zoekopdracht in het eindrapport? Nee. Het is ingebed. Een deel van mijn hersenen.
Fagan stelt dat veel aanwijzingen deliberatief zijn. Technisch heen en weer. Verfijning. “Veel ervan is doelbewust”, merkt hij op. Het lijkt op denken. Niet beslissend.
HUD verschuilt zich achter vrijstelling 5. Het “deliberatieve procesprivilege. Het beschermt pre-beslissingsgedachten. Mensen die praten. Opstellen. Openhartige feedback geven zonder angst.”
John Davisson van EPIC zegt dat dit eerlijkheid aanmoedigt. Als werknemers niet open kunnen zijn over concepten, lijdt het beleid daaronder. Dat is logisch. Voor mensen.
Maar hier is de wending. HUD heeft enkele documenten geweigerd met behulp van ‘Concept van AI-prompt’. En “Deliberatieve AI-invoer.”
Bestanden met de naam Prompt.pdf of PROMPT+AB. Ingehouden. Omdat AI… privé is?
“Computers met AI-systemen hebben geen recht op cand”, zei Davisson. Een chatbot heeft geen bescherming nodig. Het wordt niet bang. Het heeft geen recht op stilte. Dus waarom zou je het afschermen?
Nog een document: DFR Template_Workflow. Ingehouden vanwege ‘presidentieel communicatievoorrecht’. Davisson signaleert dit. Waar kwamen de aanwijzingen vandaan? Het Witte Huis? Wie heeft de code geschreven? Wie heeft de machine gevoed?
Dan McGrath van Democracy Forward is klaar met de excuses. De overheid gebruikt AI om levens vorm te geven. Onze huizen. Onze rechten. Het publiek heeft het recht om de impact te zien.
Het achterhouden van deze input als ‘bevoorrecht’ gaat niet over eerlijkheid. Het gaat over het verbergen van het mechanisme. Bestaande wetten beschermen het menselijk debat. Ze zijn niet bedoeld om een zwarte doos tegen controle te beschermen.
Dus wie schrijft nu echt beleid? Het personeel. De advocaten. Of de latente ruimte?
We zullen het pas weten als iemand stopt met naar de schaduwen te kijken.
