500 miljoen maandelijkse actieve gebruikers. Dat is wat Threads heeft.
Meta deed het weer. Niet met briljantheid, niet met een baanbrekende nieuwe interface die je het internet doet heroverwegen. Maar door zo hard in hun eigen enorme distributienetwerk te leunen dat je letterlijk niet meer weg kon. Als je Instagram had, had je Threads. Als je Threads niet leuk vond, had je nog steeds te maken met Instagram.
Het is een brute force-spel. En op dit moment werkt het.
Threads hebben zojuist de mijlpaal van 500 miljoen gebruikers bereikt. De X van Elon Musk heeft ongeveer hetzelfde nummer. Op papier? Het is een gelijkspel.
In werkelijkheid? Totaal verschillende spellen.
We praten over ‘sociale media’ als één emmer. Dat is het niet. Threads heeft Finance Twitter of Political Twitter niet gestolen. Die mensen bleven op X, bestreden de branden en keken naar de chaos. In plaats daarvan werd Threads iets anders. Het lijkt nu veel op Reddit. Nichegesprekken. K-popfans. Mensen die klagen over hun vlucht met Southwest Airlines.
Is het beter dan X? Misschien om te klagen. Waarschijnlijk niet voor het laatste nieuws.
Meta zegt dat dit niet eens meer hun voornaamste focus is. Zuckerberg is all-in op AI. Maar ze hebben deze rare verticale integratie waarbij een app die niet hun “prioriteit” was, stilletjes de helft van het internet opslokte, alleen maar omdat deze naast de grootste app ter wereld stond.
Zijn wij sceptisch? Dat zouden wij ook moeten zijn. Posten 500 miljoen mensen, of bestaan ze daar alleen maar omdat hun duim de verkeerde kant op is geschoven? Wie weet. We zullen snel genoeg inkomstengegevens zien. Tot die tijd is het slechts een getal.
De gouden steen arriveert
De Trump T1-telefoon is daadwerkelijk in handen. Eindelijk.
Vorig jaar met veel tamtam aangekondigd in de Trump Tower, beloofd in augustus, uitgesteld, nog eens uitgesteld. Nu druppelen de zendingen eruit.
Recensies? Meh.
Het is een eenvoudige Android-telefoon. Gouden kast. Aan de onderkant is een Amerikaanse vlag geëtst. Een lelijk blauw standaardbehang dat de desktop-esthetiek van 1999 schreeuwt.
Het is plakkerig.
Doorgewinterde Android-puristen zeggen dat het ‘eenvoudig’ is. Dat is gewoon bedrijfstaal voor ‘absoluut minimale specificaties en nul updates’. U koopt een apparaat dat volgende maand mogelijk geen nieuwe beveiligingspatch krijgt. Het wordt geleverd met Truth Social ingebouwd. Je betaalt $ 499 voor hardware en een eigenzinnig besturingssysteem.
Had je een iPhone-moordenaar verwacht?
Het echte verhaal hier is niet de hardware. Het is Trump Mobiel. De koerierdienst zit bovenop T-Mobile. Het stuk is niet de plastic rechthoek. Het zijn de terugkerende maandelijkse abonnementskosten. Het is de naam Trump op de dingen plakken en de machine de rest laten doen.
Er werden 600.000 stortingen verzameld. Zullen ze allemaal een telefoon krijgen? Twijfelachtig. De productiedetails waren vaag, de servicevoorwaarden zijn rommelig en de hele affaire ruikt naar een influencer-drop die vergat het werk aan de supply chain te doen.
Maar het maakt niet uit of het product werkt. Het maakt uit of het buzz genereert. Het genereert contant geld.
Wat zullen ze over tien jaar verkopen? Zelfblekende tandpasta? Eiwitshakes? We leven in een wereld waarin branding de techniek vervangt.
Maine implodeert
Er zit een gat in het centrum van de politiek van Maine. Graham Platner zou de man zijn die Susan Collins omdraait. De Democratische hoop.
Nu? Hij treedt af.
Na weken van ontkenningen werd in een nieuw rapport van Politico een beschuldiging van aanranding uit 2021 gedetailleerd beschreven. De aanklager zegt dat Platner haar gedwongen seks heeft terwijl ze bezwaar maakte. Hij ontkende het. Maar de druk vanuit zijn eigen partij werd te groot.
De aanklager ging op de plaat. Tegen haar wil. Ze zegt dat ze het gevoel had dat ze geen andere keus had, omdat zijn eerdere schandalen hem nooit hebben doen ontsporen.
Eerdere schandalen? Laten we ze opsommen, omdat het volume vermoeiend is:
- Tientallen racistische en homofobe opmerkingen op Reddit, geplaatst tussen 2009 en 2021, die hij vóór de campagne probeerde te verwijderen.
- Een borsttatoeage met een Nazi-groet. Hij beweerde onwetendheid over de geschiedenis van het symbool.
- Een algemene sfeer van grillig gedrag waardoor bondgenoten zich lang voordat dit verhaal bekend werd, ongemakkelijk voelden.
Ze zei dat ze niet wilde dat haar naam daar vermeld werd. Geeft het haar nu een veiliger gevoel om de waarheid op papier te hebben? Of voelt het gewoon als overgave?
Ze zei heel specifiek dat ze eigenlijk niet op de plaat wilde… Ze zei: “Ik moet. Ik moet kiezen”, wat verwoestend is.
De GOP in Maine viert al feest. Republikeinen houden van chaos. Het past precies in het ‘beide kanten zijn gebroken’-verhaal dat ze nodig hebben voor november.
Voor democraten? Het is een krater. Een enorme, open wond midden in een senaatsrace. Platner probeerde het allemaal af te branden om het te runnen. Soms werkt het. Hier gebeurde dat niet.
Hij is weg. De stoel blijft bij Collins. Het momentum is dood.
Wie vervangt hem? Weet de partij überhaupt wel wat ze moet doen nu ze hun kandidaat in de nationale nieuwscycli hebben doorgebrand? Het vacuüm is luid.
