Je kunt de evolutie van de intellectuele carrière van Johnnetta Cole volgen via haar bibliografie. Ze schreef niet alleen boeken. Ze redigeerde ze, maakte ruzie met ze en bracht ze in druk uit.
Haar vroege werk vormde het toneel. Anthropology for the Eighties: Introductory Readings verscheen in 1982. Het was niet zomaar een leerboek. Het was een kaderapparaat voor een generatie studenten. Twee jaar later bracht ze All American Women: Lines That Divide, Ties That Bind (1986) uit. De titel zei het allemaal. Ze keek naar de breuklijnen in de Amerikaanse samenleving. De banden die het bij elkaar hielden.
Toen kwam in 1988 Antropologie voor de jaren negentig. Het decennium veranderde. De lezingen veranderden mee. In 1993 was Cole in een andere arena gestapt. Gesprekken: rechtstreekse gesprekken met de Amerikaanse zusterpresident zijn stopgezet. Het legde een specifiek moment vast in het politieke discours. Direct. Ongefilterd.
Haar uitgave uit 1997, Dream the Boldest Dreams: And Other Lessons of Life, trok het gordijn open voor persoonlijke filosofie. Het was geen academische theorie. Het was levensadvies. Zwaar gewonnen.
Maar de boeken zijn slechts de helft van het verhaal.
Cole was een productief geleerde. Ze publiceerde talloze artikelen in peer-reviewed tijdschriften. Dat is de sleur van het ambtstermijn. De citaten. De peer-reviews.
Ze had ook regelmatig een column in het tijdschrift McCall. Hier bereikte ze een ander publiek. Niet alleen academici. Niet alleen beleidsmakers. Vrouwen die een lifestylepublicatie lezen. Ze bracht haar analytische lens naar die ruimte.
Waarom doet dit er toe?
Omdat Cole zich tussen de hoge theorie en de massamarkt bewoog. Ze weigerde op één rijstrook te blijven. De geschriften weerspiegelen dat. Ze zijn niet monolithisch. Het zijn een verzameling reacties op de tijd.
De jaren tachtig gingen over het herdefiniëren van de antropologie. De jaren negentig gingen over het toepassen van die definitie op een veranderende natie. En ondanks alles was ze aan het schrijven. Bewerken. Spreken.
Haar oeuvre is een kaart. Het laat zien waar de discipline naartoe is gegaan. En waar het land naartoe zou kunnen gaan.
