De officiële cijfers zijn een leugen. Of in ieder geval een enorme ondertelling.
Op dit moment bevinden de Verenigde Staten zich op de top van een golf die niet meer zou moeten bestaan. Het zijn geen mazelen, hoewel dat ook snel toeneemt. Het is geen nieuwe griepsoort. Het is cyclosporiasis. En het verhaal daarachter is slordiger, droeviger en bureaucratischer dan de krantenkoppen suggereren.
De wiskunde klopt niet
Laten we duidelijk zijn: als je denkt dat je het hebt, is dat waarschijnlijk ook het geval.
De symptomen zijn specifiek genoeg om u ellendig te maken, maar vaag genoeg om u drie dagen te laten wachten voordat u uw arts belt. Explosieve diarree. Vermoeidheid. Dat specifieke soort kramp dat aanvoelt alsof je darmen worden uitgewrongen als een natte handdoek.
Maar de gegevens suggereren dat we het topje van een zeer grote ijsberg zien.
“Gebaseerd op eenvoudige wiskunde zullen deze reacties op uitbraken… aanzienlijk worden verminderd.”
Dat zijn niet alleen de woorden van een gefrustreerde epidemioloog. Dat is wat de voormalige directeur van het Cyclospora-laboratorium van de CDC tegen WIRED vertelde nadat de speciale testcapaciteit van het bureau was ingekrompen.
Hier is de realiteitscheck: Cyclospora is niet besmettelijk van persoon tot persoon. Je kunt het niet van je buurman in de supermarkt krijgen. Je loopt het op via besmet voedsel, meestal bladgroenten of fruit, gewassen in besmet water of aangeraakt door geïnfecteerde werknemers. De parasiet leeft in het milieu. Het overleeft in water. En momenteel beweegt het zich met alarmerend gemak door de Amerikaanse voedselvoorziening.
Waarom is het zo moeilijk te volgen? Omdat de meeste mensen niet getest worden. Ze lijden twee weken lang in stilte, geven het restaurant de schuld en gaan ervan uit dat het gewoon ‘slechte sushi’ was. Ondertussen stapelen de zaken zich op. De clusters blijven onopgemerkt. Tegen de tijd dat volksgezondheidsfunctionarissen zich realiseren dat er een patroon is, is het spoor verdwenen.
Het laboratorium dat werd bezuinigd
Dit brengt ons bij de olifant in de kamer: DOGE (Department of Government Efficiency) en de inkrimping van het Cyclosporia-laboratorium van de CDC.
Het gebeurde vorig jaar. Een simpele vermindering van personeel, uitrusting en financiering. Voor een buitenstaander lijkt het misschien op een bureaucratische huishouding. Voor een wetenschapper die deze uitbraken daadwerkelijk volgt, lijkt het op zelfsabotage.
Testen op Cyclospora is niet eenvoudig. Je hebt gespecialiseerde microscopie nodig. Je hebt geoefende ogen nodig. Je hebt een laboratorium nodig dat niet ook verdrinkt in taken om al het andere onder de zon te testen. Wanneer u de specifieke capaciteit voor één ziekteverwekker verlaagt, bespaart u niet alleen geld. Je verblindt jezelf.
“De officiële aantallen gevallen omvatten waarschijnlijk slechts een fractie.”
Wanneer de capaciteit van het laboratorium afneemt, neemt de respons af. En als de reactie traag is, verspreidt de uitbraak zich. Het is fundamentele natuurkunde toegepast op de volksgezondheid. Je kunt een golf niet tegenhouden door het getij te negeren.
Waarom sla mensen ziek blijft maken
Als je vraagt waarom sla mensen altijd ziek maakt, is het antwoord niet ingewikkeld, ook al is het frustrerend. Bladgroenten brengen een hoog risico met zich mee. Ze worden met de hand geoogst. Ze worden vaak rauw gegeten. Er is geen kookstap om de parasiet te doden.
Cyclospora is endemisch in veel delen van de wereld, maar komt in de VS voor in seizoensuitbarstingen, meestal gekoppeld aan geïmporteerde producten of binnenlandse uitbraken na zware regenval die verontreinigende stoffen in waterbronnen spoelt. Dit is geen geïsoleerd incident. Het maakt deel uit van een zich herhalend patroon van bladgroenten die grote schade aanrichten aan het spijsverteringsstelsel.
De angst verspreidt zich net zo snel als de parasiet. Mensen zijn doodsbang. En terecht. Maar de angst is verkeerd gericht. Het gaat niet om het voor altijd vermijden van salades. Het gaat erom dat u zich realiseert dat het systeem dat is ontworpen om u te beschermen momenteel wordt bezuinigd.
De andere bedreigingen die op de loer liggen in de schaduw
Terwijl we geobsedeerd zijn door de uitbraak van diarree, verandert het landschap.
Mazelen is terug. En niet op een subtiele manier. We kijken naar de hoogste aantallen gevallen in decennia. De vaccinatiegraad daalt. En onderzoekers ontwikkelen verwoed medicijnen om degenen die het virus oplopen te behandelen, omdat we geen geduld meer hebben om ‘gewoon gevaccineerd te worden’. Het is een reactieve houding. Wanhopig.
Besmettelijke kanker is vastgesteld bij Noord-Amerikaanse meervallen. Ja, een kanker die zich van vis tot vis verspreidt. Het is het eerste bekende exemplaar hiervan in zoetwateromgevingen, gevonden in een meer dat de grens tussen de VS en Canada overspant. Het is een biologische eigenaardigheid die niet mogelijk zou moeten zijn, en toch zijn we hier. Het herinnert ons eraan dat de natuur nog steeds de regels aan het uitzoeken is.
En voor degenen onder u die het proberen
