Wij hebben een ritueel. U krijgt per post een nieuwe bankkaart. Je kijkt naar de oude. Je pakt de schaar. Knip. Door de chip. Via de magneetstrip. In de prullenbak.
Het voelt veilig. Het voelt verantwoordelijk.
Het is zowel verkeerd als potentieel gevaarlijk.
Dat kleine rechthoekje plastic is niet alleen maar afval. Het is een dichte concentratie van technologie en zeldzame materialen. Door het te versnijden komen gifstoffen vrij. Het vernietigt waardevolle metalen. En eerlijk gezegd doet het niets meer om uw gegevens te beschermen.
Financiële instellingen en recyclingexperts vragen u om te stoppen. Laat de schaar in de la liggen.
Waarom bij het snijden van creditcards giftige gassen vrijkomen
Het probleem begon in 2016. Banken rolden kaarten uit met dynamische cryptogrammen. Jij kent die wel. De driecijferige code die elke paar seconden verandert.
Om dat te laten werken, moesten fabrikanten een heel systeem in minder dan een millimeter ruimte verkleinen. In die dunne laag zit een e-paper display, een microcontroller en een lithiumbatterij.
Je snijdt een batterij door.
Het is zeldzaam, maar mogelijk. Als u de batterijcel afbreekt, kan er kortsluiting ontstaan. Wanneer het reageert met de lucht, komt er waterstoffluoride vrij.
Dit is geen kleine irritatie.
Waterstoffluoride reageert met vocht. Het vocht in je ogen. Het vocht in je longen. Het verandert in fluorwaterstofzuur. Dit is een van de meest bijtende stoffen die er bestaan. Het eet door weefsel. Het is gevaarlijk.
Door deze hardware behoren deze kaarten niet langer tot het huishoudelijk afval. Ze zijn geclassificeerd als Afgedankte elektrische en elektronische apparatuur (AEEA). Net als uw oude broodrooster of kapotte irrigatiepomp. Ze horen thuis in gespecialiseerde recyclingstromen, niet in de grijze bak.
Het verborgen goud in je afval
Laten we het over waarde hebben.
Een standaardkaart weegt ongeveer zes gram. Het ziet eruit als goedkoop plastic. Maar binnen de circuits zit goud, koper, zilver en palladium.
Palladium is van cruciaal belang. Europa heeft er momenteel een tekort aan. Goud is waardevol.
Alleen al in Frankrijk zijn 112 miljoen betaalkaarten in omloop. Als je het goud in al die fiches bij elkaar optelt, komt dat neer op grofweg 120 kilogram puur goud.
Op dit moment wordt minder dan 6% van deze kaarten ingezameld voor recycling.
De rest gaat naar verbrandingsovens. We verbranden grondstoffen.
Het recyclen van dat goud is veel schoner dan het delven ervan. Het extraheren van goud uit bestaande circuits genereert 93% minder koolstofdioxide dan het uitgraven ervan uit de aarde. We zouden het gerecyclede PVC kunnen gebruiken voor kasframes. We kunnen de metalen terugwinnen voor nieuwe technologie. In plaats daarvan versnipperen we het en verbranden het.
Hoe u veilig oude bankkaarten kunt weggooien
Waarom blijven we ze snijden? Angst.
Wij maken ons zorgen over fraude. We denken dat als iemand de kaart vindt, hij of zij onze identiteit kan stelen of ons account leeg kan maken.
Die angst is achterhaald.
Wanneer een kaart verloopt, deactiveert de bank deze op hun servers. Direct. Geen enkele handelsterminal accepteert een transactie.
Als een kaart verloren of gestolen wordt gemeld, wordt deze onmiddellijk geblokkeerd.
De Europese bankregels (DSP2) vereisen nu tweefactorauthenticatie voor online aankopen. Je hebt je telefoon nodig. Je hebt een code nodig. Het hebben van de fysieke kaart is nutteloos voor een dief als hij of zij uw telefoon niet heeft.
Knip het dus niet af.
Als u de kaart doorsnijdt, wordt het moeilijker om deze te recyclen. Robots bij sorteerfaciliteiten hebben intacte materialen nodig om de metalen veilig te scheiden. Versnipperde kaarten blokkeren de machines. Ze creëren microplastics. Ze riskeren chemische lekkages.
Dit is wat u in plaats daarvan moet doen:
- Controleer uw bankieren-app. Controleer of de oude kaart inactief is.
- Houd de kaart heel.
- Stuur het terug naar uw bank.
Grote banken als BNP Paribas, Crédit Agricole en Caisse d’Épargne willen uw oude kaarten terug. Intact.
Sommige bieden vooraf betaalde retourenveloppen aan. Je kunt ze afgeven bij het filiaal. Het duurt twee seconden. Het beschermt het milieu. Het herstelt het goud.
De schaar is een reflex. Maar reflexen hoeven niet slim te zijn.
De volgende keer dat u een nieuwe kaart krijgt, kijkt u naar de oude. Vernietig het niet. Stuur het terug.
De planeet heeft de metalen nodig. Je longen hebben de lucht nodig.
De verborgen kosten van je oude powerbank
Die oude lithium-ion batterij verbrand je niet in de haard. Je gooit het niet bij de bananenschillen in de keukenbak. Dit zijn niet alleen regels. Het zijn overlevingstactieken voor je huis en de planeet.
De vroegere gewoontes – alles weggooien – waren destructief. Nu is de verschuiving actief. Elke burger gaat anders om met de eindelevensfase van zijn uitrusting. Dit is belangrijk. Het beschermt de gezondheid van het huishouden. Het spaart natuurlijke hulpbronnen. Het zorgt ervoor dat de elektronische recyclinglus echt werkt.
Waarom bespaart een juiste verwijdering geld en gezondheid?
Lithium-ionbatterijen bevatten kobalt, nikkel en lithium. Deze zijn waardevol. Ze zijn ook giftig als ze lekken. Als je ze bij het gewone afval gooit, komen ze op stortplaatsen terecht. Regenwater raakt hen. Chemicaliën lekken in de bodem. Dan het grondwater. Dan je kraan.
Door te recyclen worden deze metalen teruggewonnen. Je hoeft geen nieuwe te minen. Mijnbouw is duur. Het is vies. Recycling verlaagt die kosten. Het beperkt de milieuschade.
“Het beheer van de einde-serie beschermt op intelligente wijze de gezondheid van huishoudens en bespaart kostbare natuurlijke hulpbronnen.”
Dit is geen suggestie. Het is een mechanisme. De elektronische recyclingsector is afhankelijk van schone inputs. Als je oude batterijen met plastic wikkels mengt, raakt de hele batch vervuild. Het wordt afgewezen. Het wordt begraven.
Dus je scheidt ze. Je brengt ze naar een aangewezen afleverpunt. Veel elektronicawinkels accepteren ze gratis. Supermarkten hebben vaak kleine bakken voor batterijen. Kijk op de plaatselijke website voor afvalbeheer. Het duurt vijf minuten. Het voorkomt brand in de vuilniswagen. Het houdt kobalt uit de rivier.
De zomer komt eraan. Je koopt een nieuwe koptelefoon. Je krijgt een nieuwe telefoon. De oudjes zullen sterven. Of ze gaan daar gewoon zitten.
Snij ze niet open. Probeer de batterij niet zelf te oogsten. Het is het risico niet waard. Laat de schaar in de la liggen. Laat de professionals de chemie regelen.
Wilt u geld besparen? Koop minder, maar recycleer wat je hebt. De afweging is eenvoudig. Gemak versus vervuiling. De ene is nu goedkoop, maar later duur. De andere is een kleine inspanning met uitbetalingen op de lange termijn.
Welke kant kies jij?
De keuze is aan jou. De batterij zit nog in je zak.
