Waar u terechtkomt ten opzichte van de productiemogelijkhedengrens, vertelt u precies hoe goed de economie haar hulpbronnen gebruikt. Het is niet alleen een theoretische curve. Dit is een kaart van de economische realiteit.
Punten die direct op de lijn zitten, zijn efficiënt. Hierdoor wordt de maximaal mogelijke output verkregen. Niets gaat verloren. Elke hulpbron telt.
Let op de punten binnen de curve. Dit kan worden bereikt. Daar kan het worden vervaardigd. Dit is echter niet effectief. De economie laat potentieel op tafel liggen. Verhoog de productie zonder nieuwe grondstoffen toe te voegen. Dit betekent dat de fabriek stilstaat. werkloze werknemers. Het kapitaal wordt onderbenut. Het systeem staat achter zijn eigen kunnen.
Dan is er nog de ruimte buiten de grens. Dit vertegenwoordigt een onhaalbaar productieniveau. Niet vandaag. Met de huidige middelen en technologie is dat niet mogelijk. Daar kan het niet geproduceerd worden. De wiskunde laat het niet toe.
Een punt op de limiet betekent maximale efficiëntie. Er zit dus afval in. Buitenstaander betekent onmogelijk.
Grenzen zijn niet statisch. Het verschuift. Groei vindt plaats wanneer de productiecapaciteit toeneemt. Deze verandering vindt plaats via specifieke mechanismen. Technische innovatie. Kapitaalinvestering. Verbeteringen in arbeidsvaardigheden.
Naarmate deze factoren verbeteren, verschuift de curve naar buiten. Combinaties die voorheen onmogelijk waren, zijn nu mogelijk. economische groei. De beperkingen zijn versoepeld.
Maar voordat deze verandering plaatsvindt, onthult de locatie van de productiepunten de waarheid over de toewijzing van hulpbronnen. Efficiëntie is geen abstractie. Het draait allemaal om de locatie.
