Utworzono grupę zadaniową ds. klimatu, aby odpowiedzieć na konkretne pytanie: Jak dokładnie gazy cieplarniane wpływają na gospodarkę i zdrowie publiczne? Jej zadaniem było dokonanie przeglądu stanu globalnego ocieplenia i ocena, czy „wnioski Agencji Ochrony Środowiska (EPA) dotyczące zagrożeń” są zgodne z testem faktów. W konkluzji tej stwierdzono, że gazy cieplarniane zagrażają zarówno zdrowiu, jak i dobrostanowi publicznemu. Proces nie przebiegał jednak zgodnie z planem.
Krytycy nie tylko nie zgodzili się z ustaleniami; kwestionowali samo źródło. Argumentowali, że grupa nie jest neutralnym organem naukowym. Zamiast tego powiedzieli, że składa się z przedstawicieli przemysłu węglowego i naftowego oraz sceptyków klimatycznych. Stwierdzili, że raport końcowy był pełen wprowadzających w błąd wniosków i nieprawidłowo przedstawionych danych. Niezależnie od tego, czy wierzyć krytykom, czy członkom zespołu, wynik był znaczący. Ten kontrowersyjny raport stał się głównym uzasadnieniem kolejnego posunięcia EPA.
W czasach administracji Trumpa agencja wykorzystała prace grupy, aby obalić ustalenia dotyczące niebezpieczeństwa. To nie była tylko zmiana biurokratyczna. Była to bezpośrednia zmiana stanowiska w oparciu o przedstawioną przez grupę analizę wpływu na gospodarkę i zdrowie. Ta zmiana sygnalizowała znaczącą zmianę w sposobie, w jaki rząd federalny postrzegał potrzebę wprowadzenia regulacji ograniczających emisję gazów cieplarnianych.
Debata na temat stronniczości i metodologii
Istotą konfliktu nie były tylko dane; chodziło o to, kto analizuje te dane. Samo utworzenie grupy roboczej spotkało się z krytyką. Przeciwnicy zwracali uwagę, że narrację kształtują osoby powiązane z przemysłem węglowym i naftowym. Argumentowali, że ta nieodłączna stronniczość doprowadziła do powstania raportu, w którym bagatelizuje się ryzyko.
Zwolennicy jednak uznali to za konieczną kontrolę nad nadmierną regulacją. Uważali, że poprzednie wnioski dotyczące zagrożenia opierały się na niepełnych ocenach ekonomicznych. Angażując głosy sektora energetycznego, starano się stworzyć bardziej zrównoważony pogląd na koszty regulacji klimatycznych.
Od raportu do zmiany zasad
Związek między raportem a zmianą polityki był bezpośredni. W swojej decyzji o wycofaniu zwrotu wskazującego rodzaj zagrożenia EPA przytoczyła ustalenia grupy zadaniowej. Posunięcie to skutecznie wyeliminowało jeden z filarów prawnych rozporządzenia EPA dotyczącego gazów cieplarnianych. Bez ustalenia, że gazy te stanowią zagrożenie dla zdrowia publicznego, uprawnienia agencji do regulowania ich na mocy ustawy o czystym powietrzu zostały znacznie osłabione.
W decyzji podkreślono napięcie między konsensusem naukowym a interpretacją polityczną. Chociaż znaczna część społeczności naukowej była przekonana o słuszności pierwotnego wniosku, ścieżka administracyjna obrana przez EPA w dużej mierze opierała się na kontrowersyjnym raporcie. Rezultatem było znaczące wycofanie się z federalnej polityki klimatycznej, napędzane procesem, który niektórzy postrzegali jako zagrożony, a przez innych niezbędny ze względu na ekonomiczną wykonalność.
Dziedzictwo tej zmiany pozostaje przedmiotem dyskusji. Dla niektórych było to naprawienie błędu regulacyjnego. Dla innych jest to odrzucenie polityki opartej na dowodach. Debata w dalszym ciągu wpływa na sposób kwestionowania i obrony przepisów dotyczących ochrony środowiska w sądach federalnych.
